ВЕДАЕМ БЕЛАРУСЬ: супрацоўнікі прадпрыемства пабывалі ў туры выходнага дня «Блакітныя азёры + храмы ў Гервятах і Міхалішках з дэгустацыяй!»

31 мая супрацоўнікі прадпрыемства разам са сваімі дзецьмі правялі дзень у рамках экскурсійнага турыстычнага падарожжа «Блакітныя азёры + храмы ў Гервятах і Міхалішках з дэгустацыяй!».

Першым пунктам падарожжа стаў аграгарадок Міхалішкі, размешчаны ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Славутасцю аграгарадка з’яўляецца касцёл Святога Міхаіла Арханёла.

Паводле інфармацыі з розных крыніц, лічыцца, што касцёл быў пабудаваны ў 1653 годзе. Аўтарам праекта касцёла з’яўляецца бельгійскі архітэктар Крыстафер Пэнс, які стварыў, як пішуць некаторыя аўтары, «унікальны ўзор сармацкага барока». Першае, што кідаецца ў вочы, гэта масіўныя вежы храма і адсутнасць у вонкавым выглядзе якіх-небудзь дэкаратыўных элементаў. Варта дадаць, што вонкавы выгляд каталіцкай царквы практычна не зведаў змен за апошнія 350 гадоў.

У той жа час, унутры гасцей касцёла чакаў дзіўны інтэр’ер: унутраны строй вылучаецца багаццем ляпніны і бела-блакітных стукковых барэльефаў. На сценах храма можна ўбачыць матывы на рэлігійныя тэмы, скульптуры святых, арнаменты з раслін і нават драконаў. Барэльефы, выкананыя ажно ў 1684–1700 гадах, захаваліся да нашага часу ў арыгінальным выглядзе.

Па дарозе да наступнага пункта перад супрацоўнікамі велічна паўстала астравецкая АЭС. Запуск першай беларускай атамнай электрастанцыі адбыўся 7 лістапада 2020 года.

Далей, супрацоўнікі зазірнулі ў аграгарадок Гервяты, дзе знаходзіцца адзін з самых высокіх храмаў у Беларусі – касцёл Святой Тройцы. Касцёл з’яўляецца адзіным на тэрыторыі рэспублікі, у якім пры ўзвядзенні ўлічаны ўсе правілы і каноны готыкі. Бакавыя сцены падпіраюць хупавыя аркі, якія называюцца аркбутаны, па прыкладзе знакамітага Нотр-Дама ў Парыжы.

Інтэр’ер храма не ўражвае багаццем, але адрозніваецца вельмі добра вытрыманым стылем. Іконы, скульптуры святых і вітражы ствараюць строгую, улагоджаную атмасферу. Па гістарычных матэрыялах, для будаўніцтва касцёла быў пабудаваны завод па вытворчасці цэглы. Па легендзе, будаўнікі выкарыстоўвалі курыныя яйкі падчас стварэнняў вапнавай сумесі, каб яна была больш трывалай.

Побач з каталіцкім храмам размешчаны ландшафтны парк. У ім можна ўбачыць мноства рэдкіх дэкаратыўных раслін і скульптуры святых.

Перад храмам размясціліся пакрытыя разьбой драўляныя крыжы, якія з’яўляюцца адметнай рысай літоўскіх храмаў. Набажэнства ў касцёле вядзецца на трох мовах: беларускай, польскай і літоўскай.

На сённяшні дзень касцёл Святой Тройцы штогод наведвае мноства турыстаў і звычайных вернікаў. У час урачыстасцей Прасвятой Тройцы ў Гервятах праходзіць міжнародны Траецкі фестываль.

Пасля невялікага адпачынку супрацоўнікі прыехалі ў вёску Камарова. Камарова – невялікая вёсачка, размешчаная ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. На тэрыторыі вёскі размяшчаецца сядзібна-паркавы комплекс.

Вось, што пра яго можна прачытаць на партале «vetliva»:

«У хроніках Камарова згадваецца, пачынаючы з XVIII стагоддзя: тады яно належала знакамітаму роду Хамінскіх. Прадстаўнікі дынастыі вялі актыўнае будаўніцтва на падуладных землях, яны ўзвялі свіран з бута і лядоўню, у якой захоўваўся лёд. Дарэчы, абодва гэтыя будынкі не толькі выдатна захаваліся да нашых дзён, але і актыўна выкарыстоўваюцца і зараз: першае пераабсталявалі пад пякарню, другое – пад краму. Затым была ўзведзена сядзіба ў стылі мадэрн з радавым гербам (лісы і двойчы перакрэсленая страла) на франтоне, аднак называюць яе імем наступных гаспадароў маёнтка – Сулістроўскіх і Старжынскіх.

У пачатку XX стагоддзя землі Камарова разам з сядзібай дасталіся графу Старжынскаму. Сядзібны комплекс паступова пашыраўся і неўзабаве налічваў каля трыццаці гаспадарчых пабудоў агульнай плошчай 20 гектараў. У склад комплексу ўваходзілі будынкі аднапавярховай сядзібы, парк, сад, аранжарэя, некалькі службовых і гаспадарчых пабудоў, вялікія ўязныя вароты і сістэма вадаёмаў. Да нашага часу комплекс дайшоў толькі фрагментарна.

Турысты, якія прыязджаюць у Камарова, могуць палюбавацца панскім домам, двума флігелямі, двума гумнамі, варотамі і прыгожым паркам з уласнай сістэмай маляўнічых вадаёмаў».

Цяпер, у вёсцы Камарова працуе пякарня і кафэ з півам з мясцовага бровара.

Візітнай карткай вёскі з’яўляецца пякарня «Камарова». Сюды па хлеб прыязджаюць з усіх бліжэйшых населеных пунктаў і нават раёнаў.

На сённяшні дзень сядзібна-паркавы комплекс захаваны часткова. На тэрыторыі сядзібы ўвагу супрацоўнікаў прыцягнула кавярня, якая размешчана ў былым свірне, узведзеным з ужываннем мура з бутавага каменя і ўпрыгожванняў.

Фінальным пунктам турыстычнай паездкі стала экалагічная сцежка «Блакітныя азёры», размешчаная на тэрыторыі нацыянальнага парку «Нарачанскі», працягласцю ад 4 да 11 км, у залежнасці ад выбранага наведвальнікамі маршруту.

«Блакітныя азёры» ўяўляюць сабой узгорыста-азёрны комплекс: высокія ўзгоркі чаргуюцца з глыбокімі азёрнымі катлавінамі.

Экалагічная сцежка праходзіць праз хваёвы лес і хваёвы бор, па берагах такіх маляўнічых азёр, як Глубелька, Глубля і Мёртвае.

Глубелька

Возера Глубелька, акружанае ўзгоркамі і лясамі, мае цудоўныя краявіды. Вада ў возеры крышталёва чыстая з бірузовым адценнем. Падчас заходу колеру вады становіцца далікатна-ружовым, што дазваляе атрымаць чароўныя фатаграфіі.

Возера Глубелька з вышыні нагадвае форму сэрца. У цэнтры возера размешчаны невялікі востраў. Рамантыкі лічаць, што гэтая выспа, нагадвае след ад стралы.

Глубля

Возера Глубля ўваходзіць у Балдуцкую групу азёр. Глыбіня возера складае 27 м, а максімальная даўжыня – 1,2 км. Узімку бачнасць вады дасягае 5–6 м.

Балдуцкую групу азёр яшчэ называюць Блакітнымі азёрамі. Такую назву, лічыцца дало групе менавіта дадзенае возера, з-за характэрнага бірузовага адцення вады, якое ўзнікла з прычыны карбанатных адкладаў на дне.

Мёртвае

Возера Мёртвае мае карставае паходжанне і ўяўляе сабой катлаван, які ўтварыўся ў выніку правалу мяккіх парод зямлі і запоўнены падземнымі водамі. У адрозненне ад папярэдніх вада ў возеры мае не блакітнаватае адценне, а візуальна амаль чорнага колеру.

Унікальнасць возера Мёртвае складаецца ў тым, што верхні пласт у 24 м прадстаўлены прэснай вадой, а на ніжнім узроўні, каля 300 м, засяроджаны серавадарод. Возера належыць да мераміктычнага тыпу азёр: вада ў падобных азёрах можа не змешвацца стагоддзямі. Возера характарызуецца нізкім утрыманнем раствораных мінеральных рэчываў, што кажа аб тым, што вада ў ім блізкая да дыстыляванай – яе можна нават заліваць у акумулятар.

Дадзеная паездка падарыла ўдзельнікам магчымасць убачыць прыгажосць роднай зямлі, даведацца пра яе гісторыю і адчуць сувязь часоў. Яна ўмацавала сяброўскія сувязі паміж калегамі і падарыла дзецям незабыўныя ўражанні, якія яшчэ доўга будуць жыць у іх памяці. Вяртаючыся дадому, кожны павёз з сабой часцінку гэтага дня: нехта – фатаграфію ля старажытнага касцёла, нехта – кавалачак хлеба з Камарова, а нехта – проста адчуванне цяпла і радасці ад праведзенага разам часу. І ўсе пагадзіліся: такія вандраванні варта паўтараць зноў і зноў.